Güvercin’in kanatlarından tutan yalancı
Tutmayacağına söz vermişti Güvercin’in kanatlarından. Güvercin’in uçmasını engellemeyecekti; öyle vermişti sözünü. Hatta kendisi de göklerde pervaz edecekti onunla. Değildi ama o da güvercin olabilirdi isteseydi. İstediğini söylemişti hevesle. Ağlamıştı güvercin onun bu arzusu karşısında. Yan yana göklerde pervaz edişlerini, kanat çırpışlarını hayal edip edip gözlerinden yaşlar boşaltmıştı Başaklar büyüten. Ama o büyümemişti. Olgunlaşmamıştı bir türlü. Dolgun tanelerini nazikçe avuçlayan sıcacık güneşe, rahmet rahmet inen göz yağmurlarına rağmen o güzde kalmıştı sanki. Büyümemişti. Kanatları bağlanıp kalmıştı Güvercin’in. Uçamaz olmuş, göklere hasret kalmıştı. Ölmek istemiş velakin ölememişti. Oysa söz vermemiş miydi kanatlarından tutmayacağına? Kanatmayacağına? Fakat bir tutam yalana dönüşmüştü onca uhrevi gaye-i hayal. Güvercin’in kanatlarından tutmuş, onu kanatmıştı. Kanatmıştı, kanatmıştı yalancı.
